Pronkjuweel

Vereniging voor aquaria en meer

Het Peter Bus archief

 

Vissennieuws

Plantenvaria

Overige

Het Peter Bus archief

Deze 160 artikelen mogen gebruikt worden, mits “Peter Bus, AV Pronkjuweel” vermeld wordt.

Vissennieuws - Loricaria parva

Peter Bus, AV Pronkjuweel

Loricaria parva, ook wel bekend onder de naam “Zweepstaart”, hetgeen is afgeleid van het lange, dunne achterste gedeelte van het lichaam. De betekenis van het woord “Loricaria parva” is “klein met borstharnas”. Het woord “parva” (klein) is afgeleid van de lengte van het eigenlijke lichaam, dat maar klein is, (circa de helft) van zijn totale lengte van ongeveer 7 cm.

Loricaria parva

Loricaria (met borstharnas) heeft betrekking op de vorming van het uitwendige van de vis, hetgeen wordt gevormd door diverse rijen overlappende of aaneensluitende beenplaatjes, waardoor als het ware een “harnas” ontstaat, welke zelfs ook op de kop voorkomt.

Het zijn qua kleur weinig opvallende dieren, die gehouden als enkeling de eigenaar weinig plezier geeft, door zich practisch niet te laten zien. Vandaar dat men beter, ondanks dat het geen scholenvis is, een groepje van deze vissen (circa 6 stuks) kan aanschaffen (wel zorgen voor schuilplaatsen).

Men kan werkelijk genieten van de levenswijze en misschien de kweek van deze bijzondere bodembewoner. Dat het een bodembewonder is, kan men wel afleiden uit de manier van voortbewegen, hetgeen eigenlijk geen zwemmen kan worden genoemd.
Met zijn bijzondere als zuigplaat vervormde onderstandige mond, welke is voorzien van een rasporgaan, hecht hij zich op de planten, stenen en ramen om zodoende zijn kostje op te scharrelen.

Een voedselprobleem vormt de Loricaria parva zeker niet, het hoofdvoedsel bestaat uit algen en plantaardige afvalstoffen, ofschoon zij ook wel voedseldieren als tubifex en dergelijke nemen.

Gezien menig aquariaan bang is dat zijn “plantenbak” overhoop wordt gewoeld door bodembewoners, die in de grond wroeten, kan ik met een gerust hart zeggen, dat dit bij de Loricaria parva absoluut niet voorkomt.

En wanneer ze op de bodem vlak voor de voorruit of op een blad liggen en U gaat ze eens rustig gadeslaan, dan zullen ze zeker hun “knipoogje” niet vergeten.